Με αφορμή την κουκλοθεατρική παράσταση σε νηπιαγωγείο, “Η μυθοπαρέα του Αισώπου”, νοιώσαμε για ακόμα μια φορά, πόσο μεγάλη χαρά είναι να παίζεις κουκλοθέατρο για παιδιά. Εμψυχώνεις κούκλες διαφόρων ειδών (στην συγκεκριμένη παράσταση είναι κούκλες muppet), αλλάζεις τη φωνή και τον τρόπο ομιλίας σου, διαφοροποιείς την κίνηση στην κάθε κούκλα ανάλογα με τον χαρακτήρα της, τον στόχο της και τον ρόλο της στο έργο.Μας κάνει πάντα εντύπωση, η φαντασία και η δεκτικότητα των παιδιών, που πιστεύουν, που θέλουν να πιστεύουν, ότι αυτά που βλέπουν είναι πέρα ως πέρα αληθινά.
Συνήθως δείχνουμε στο τέλος της παράστασης κουκλοθεάτρου τις κούκλες στα παιδιά, τις αγκαλιάζουν, συνομιλούν μαζί τους, τους κάνουν ερωτήσεις. Στην συγκεκριμένη παράσταση, δεν δείχνουμε όλες τις κούκλες γιατί είναι muppets, κομμένες, χωρίς σώμα μιας και αυτό δεν φαίνεται, και ενώ πιστεύαμε ότι αυτό τα παιδιά θα το κατανοούσαν σαν σύμβαση, μια μέρα μας είπε ένα κοριτσάκι που του δείξαμε το λιοντάρι “Δεν είναι ολόκληρο! Νόμιζα ότι θα το δω ολόκληρο, νόμιζα ότι περπατούσε!” Από την μια στεναχωρηθήκαμε που απομυθοποιήθηκε ο ήρωάς μας, από την άλλη χαρήκαμε πολύ, που τα παιδιά έχουν την καρδιά και την φαντασία τους ανοιχτή για να πιστεύουν και να ζουν μέσα στις κουκλοθεατρικές μας ιστορίες.
Θα μας μείνει αξέχαστη η κουβέντα ενός μικρού αγοριού μετά την σημερινή μας παράσταση, όταν ρωτήσαμε αν περάσανε καλά, το οποίο μας είπε χαμογελαστό: “Αυτό θέλω να το ξαναζήσω”.
Σ ευχαριστούμε πολύ μικρέ μας φίλε…